De boot
De boot van onze laatste reis
Zij is niet zwart,hij is niet grijs-
Haar zeil is wit gelijk een laken.
Haar boeg heeft niet de vorm van draken
Zij is een wieg in de orkaan
Zacht vaart zij of zij stil bleef staan.
Want haar azuur is als een sprei
Die handen eens zaten te haken
Met al de min van de maand mei.
Ten hoogte bloedt soms op haar dek
Het roosje van een rose vlek
Rood sein dat zegt:niet wakker maken.
Zo zal die boot ons allen slaken
Eens,volgens eeuwenoude wet:
de dood is weer een kinderbed.
| 
